Column

Op deze pagina verzamelen we columns van leden. Onze huidige columnist is Annet Hogenhout, bekend als schrijfster van Gijs Gips. Ze schrijft hier onder het pseudoniem 'Betty Brekelmans'. Je vindt haar column hier rond elke nieuwsbrief.

Dagje uit

Regelmatig heb ik deze zomer gedacht aan juffrouw Scholten.
Die was zomaar gesmolten.
Door de hitte, midden op de Dam.
Volgens Annie MG Schmidt dan hè!

Maar toch ging ik deze maand twee maal naar Amsterdam, met chauffeur, vriendin Sam.
De eerste keer naar Fiep Westendorp in het Rijksmuseum. Prachtig en zeer verdiend voor Fiep!
De tweede keer naar Artis. Allemachtig!
Tegen Artis zag ik echter wat op, vanwege de voorbereidingen ivm het parkeren. En de hitte.

Die dag ervoor toen ik thuis alles wilde regelen, was het opnieuw erg warm, maar de volgende dag zou het veel koeler zijn.
In de vroege ochtend bestelde ik digitaal via de ANWB twee toegangskaartjes met korting.
Dit kon mits je het 24 uur van te voren deed.
Die tip had Sam mij gegeven; dat scheelde toch mooi 6 euro per kaartje.

Maar vervolgens heb ik toch nog even een beetje tobberig naar Artis gebeld, om te vragen waar we het beste konden parkeren…
Ik had weliswaar een ontheffing voor geheel Amsterdam, maar wat als er geen plaats was?
Tijdens het gesprek kreeg ik het al steeds benauwder: De telefoniste vroeg zich dit namelijk ook af.
Toch maar 17 euro betalen morgen dan voor de Artis parkeerplaats even verderop?

Maar die parkeerplaats kon ook vol zijn en je kon hem niet van te voren bespreken.
Gewoon gaan zoeken en de rolstoelgebruiker vast afzetten voor de deur, was het advies.
‘Dat ben ik’ zei ik vermoeid. ‘Gelukkig rijdt mijn vriendin!’
Ik hing op, maar voelde me niet helemaal zeker van mijn zaak en dronk snel een groot glas water.

Mijn rolluik voor de tuindeuren deed ik vast naar beneden voor wat meer koelte.
’s Middags appte mijn vriendin: ‘Heb jij een app van alle invalidenparkeerplaatsen in Amsterdam?’
Meteen kreeg ik weer een opvlieger en dronk opnieuw een groot glas water.
‘Ik doe mijn best, maar krijg het er wel warm van’ piepte ik terug.

‘Niet teveel beren op de weg zien, Betty!’ appte Sam terug. ‘Die zitten daar in een kooi!’
Een uurtje later appte ze opnieuw: ‘Ik heb toch nog maar even zelf naar Artis gebeld.
Ik heb nu alle informatie en de begeleider mag er gratis in,’ riep ze blij.
‘Maar ik heb de kaartjes al besteld,’ zei ik bedrukt en wel via de ANWB, jouw idee!’

‘Gewoon even bellen dan Betty,’ zei Sam rustig.
‘Daar kunnen we mooi van gaan eten bij de Plantage!’
Ik wiste het zweet van mijn voorhoofd in mijn inmiddels geheel verduisterde huiskamer… en belde naar de ANWB.
Die adviseerde me vervolgens een email te sturen.

En tot mijn grote verbazing … kreeg ik binnen enkele minuten al een reactie: 
Tickets op datum worden rechtstreeks afgerekend aan Artis.  Volgens onze voorwaarden is het dan niet mogelijk om te annuleren of om te boeken…… maar uit coulance kunnen wij uw bestelling annuleren zodat u zelf een nieuwe ticket kan bestellen. 
Ik verslikte me in mijn volgende grote glas water, want ik kreeg het geld dus terug!
De volgende dag om 11.15 stonden we keurig bij de ingang van Artis.
Sam reed zoals afgesproken door naar de parkeerplaats en kwam even later blij zwaaiend terug.

‘Ik vertel het je straks wel,‘ riep ze. ‘Het was nog een beetje ingewikkeld; en we moeten nu toch weer in de rij om de parkeerkaart om te ruilen voor een dagkaart, maar we gaan eerst koffie drinken, dankzij de ANWB!’
Een uurtje later stonden we al geheel relaxed bij de olifanten, die heerlijk werden nat gespoten.
En plotseling verdwenen toen de hitte en benauwdheid van de vorige dag als sneeuw voor de zon!

Gratis parkeren voor gehandicapten

Al sinds 1984 ben ik in het ‘gelukkige’ bezit van een gehandicaptenparkeerkaart.
Erg fijn, maar een gelukkige parkeerder ben ik nooit geweest.
Ook heb ik destijds met veel tegenzin mijn rijbewijs gehaald.
Wat heb ik me vaak beroerd gevoeld in mijn auto, maar wat ben ik toch blij dat ik (nu nog) rij!
Hoe tegenstrijdig!

Boeken vol kan ik dus schrijven over mijn ervaringen in mijn auto.
Over auto’s die te dicht naast me stonden geparkeerd.
Over invalidenparkeerplaatsen waar ik niet kon betalen.
Over invalidenparkeerplaatsen die zich op een onbereikbaar terrein bevonden.
Nee, dit alles maakte mijn liefde voor de auto bepaald niet groter.

Onlangs was ik weer eens jarig, letterlijk en figuurlijk.
Ik piep er namelijk graag tussenuit op mijn verjaardag; we gingen vier dagen naar Noord-Holland.
Behalve met het weer leek alles echt mee te zitten, deze keer.
Een goed aangepaste B&B met leuke restaurants op korte rolstoel-afstand.
En fijn veel tijd om een boek te lezen en tot rust te komen… vanwege het slechte weer.

Eenmaal weer thuis ben ik overigens óók altijd weer blij!
Nergens is het namelijk zo goed aangepast als thuis voor een rolstoelgebruiker!
En ook het achteraf foto’s kijken van je vakantie is altijd weer een fijne her-belevenis.
Zeker van de prachtige stad Hoorn, waar we waren op mijn verjaardag zelf.
Gelukkig hadden we geen regen die dag, maar wel prachtige wolkenluchten.

Wat wil je dan dus nog meer als je graag foto’s maakt!?
‘Het museum van de 20^e eeuw’ daar was leuk! ZEKER voor verzamelaars én op een mooie plek.
Het parkeren lukte zelfs heel goed. Vlakbij! Ik heb er nog een foto van gemaakt…
Van tevoren had ik weer goed op de bewuste site gekeken
Daar kon je zien of je als gehandicapte moest betalen voor het parkeren of niet… En dat hoefde dus niet!

Wie schetst mijn verbazing, toen ik na de vakantie daar toch nog een parkeerboete voor kreeg?!
Wordt vervolgd!