Uit het Breekpunt

Terug bij af

Het was een gewone dinsdag zoals alle andere eenenvijftig dinsdagen van het jaar. Dat zou je tenminste kunnen denken, maar voor mij pakte het even anders uit. Die ochtend brak ik na een val uit mijn rolstoel twee botten en … Lees verder…

Terug bij af

Het was een gewone dinsdag zoals alle andere eenenvijftig
dinsdagen van het jaar. Dat zou je tenminste kunnen denken,
maar voor mij pakte het even anders uit. Die ochtend brak ik na
een val uit mijn rolstoel twee botten en kneusde ik mijn ribben.
Voor iemand met OI is dit niet eens zo heel bijzonder, ik heb tot
nu toe rond de zestig breuken opgelopen en ik ken iemand bij
wie de teller zelfs al op meer dan tweehonderd breuken staat.

Het ging juist allemaal net zo lekker. Ik was in de afgelopen
jaren zelfstandig gaan wonen, ik reed met mijn auto door het
hele land, ik ging met het vliegtuig op vakantie met vrienden,
de voorbereidingen voor deze Breekpunt lagen op schema… En
toen werd ik opeens weer geconfronteerd met mijn oude
vijand Osteogenesis Imperfecta. Mijn laatste breuk was
inmiddels acht jaar geleden, een record voor mij. Doordat het
de laatste jaren zo goed ging, merk ik nu dat de
kwetsbaarheid die zo bij OI hoort, ook een beetje op de
achtergrond was geraakt.

Lees verder in Breekpunt….

Reacties zijn gesloten.